زندگی دو نیمه دارد:

               نیمه اول در انتظار نیمه دوم

       

                                                  نیمه دوم در حسرت نیمه اول

خوشبخت بودن داشتن هر آن چیزی که دوست داریم نیست

خوشبخت بودن دوست داشتن هر آنچیزی است که داریم

دکتر باقرزاده به تفسیر امیر برقی

خوشبخت بودن داشتن هر آن چیزی که دوست داریم نیست

خوشبخت بودن دوست داشتن هر آنچیزی است که داریم

سلام بر عزیزان گلم

مهربان ترینان  اگه این روزها نمی تونم بهتون سر بزنم از

بی ادبی نیست بلکه کمی گرفتارم

سعی خواهم کرد بزودی به شماها هم سر بزنم

آرزوی توفیق برای هر یک به یک شما دارم

خفته بودیم و شعاع آفتاب

 

 

بر سراپامان بنرمی می خزید

 

 

روی كاشی های ایوان دست نور

 

 

 

سایه هامان را شتابان می كشید

 

 

 

موج رنگین افق پایان نداشت

 

 

 

آسمان از عطر روز آكنده بود

 

 

گرد ما گوئی حریر ابرها

 

 

 

پرده ای نیلوفری افكنده بود

 

 

 

 

«دوستت دارم» خموش و خسته جان

 

 

 

باز هم لغزید بر لب های من

 

 

لیك گوئی در سكوت نیمروز

 

 

 

گم شد از بی حاصلی آوای من

 

 

 

 

ناله كردم: آفتاب ... ای آفتاب

 

 

 

بر گل خشكیده ای دیگر متاب

 

 

 

تشنه لب بودیم و او ما را فریفت

 

 

 

 

در كویر زندگانی چون سراب

 

 

 

در خطوط چهره اش ناگه خزید

 

 

 

سایه های حسرت پنهان او

 

 

 

چنگ زد خورشید بر گیسوی من

 

 

 

آسمان لغزید در چشمان او

 

 

 

آه ... كاش آن لحظه پایانی نداشت

 

 

 

در غم هم محو و رسوا می شدیم

 

 

كاش با خورشید می آمیختیم

 

 

كاش همرنگ افق ها می شدیم

گریه کن

^{شادم که در شرار تو میسوزم}

^{شادم که در خیال تو میگریم}

^{شادم که بعد وصل تو باز اینسان}

^{در عشق بی زوال تو میگریم}

^{پنداشتی که چون زتو بگسستم}

^{دیگر مرا خیال تو در سر نیست}

^{اما چه گویمت که جز این آتش}

^{بر جان من شراره دیگر نیست}

^{شبها چو در کناره نخلستان}

^{کاروان ز رنج خود به خروش آید}

^{فریاد های حسرت من گویی}

^{از موجهای خسته به گوش ایید}

^{شب لحظه ای به ساحل او بنشین}

^{تا رنج آشکار مرا بینی}

^{شب لحظه ای به سایه خود بنگر}

^{تا روح بیقرار مرا بینی}

^{من با لبان سرد نسیم صبح}

^{سر میکنم ترانه برای تو}

^{من آن ستارهام که درخشانم}

^{هر شب در آسمان سرای تو}

^{غم نیست گر کشیده حصاری سخت}

^{بین من تو پیکر صحراها}

^{من آن کبوترم که به تنهایی}

^{پر میکشم به پهنه دریاها}

^{شادم که همچو شاخه خشکی باز}

^{در شعله های قهر تو می سوزم}

^{گویی هنوز آن تن تبدارم}

^{کز آفتاب شهر تو میسوزم}

^{در دل چگونه یاد تو میمیرد}

^{یادتو یاد عشق نخستین است}

^{یاد تو آن خزان دل انگیزست}

^{کورا هزار جلوه رنگین است}

^{بگذار زاهدان سیه دامن}

^{رسوای کوی و انجمنم خوانند}

^{نام مرا به نننگ بیالایند}

^{اینان که آفرید ه شیطانند}

^{اما من آن شکوفه اندوهم}

^{کز شاخه های یاد تو می رویم}

^{شبها ترا بگوشه تنهایی}

^{در یاد آشنای تو می جویم}

تو هم پس استوار باش

تولدم مبارک

شعر شهریار

باران كه می بارد تو می آیی با گام های نرم و خاموشت

 

با تك تك خلخال درپاها با گوشواری نقره در گوشت

 

می آیی از آن سوی دریاها گل می كند رویای من باتو

 

خاموش خواهم شد در این رگبار دور از بهار سبز آغوشت

 

یادش به خیر آن روزهای دور نارنج و عود و ماهی قرمز

 

گم می شدم مانند شب بوها در گیسوان خیس گل پوشت

 

تا صبح می خواندی برای من آواز شیرین نوایی را

 

با كاروانی خسته می گشتم گرد سرشك آباد چاووشت

امروز روز اول مهر است از یاد خواهم برد عشقت را

 

اما نخواهم كرد بعد از این ای نازنین هرگز فراموشت

آرزو

 

 

كاش بر ساحل رودی خاموش

 

 

عطر مرموز گیاهی بودم

 

 

چو بر آنجا گذرت می افتاد

 

 

بسراپای تو لب می سودم

 

 كاش چون نای شبان می خواندم

 

 

 

بنوای دل دیوانه تو

 

 

خفته بر هودج مواج نسیم

 

 

می گذشتم ز در خانه تو

 

 

...

 

 

كاش چون یاد دل انگیز زنی

 

 

می خزیدم به دلت پر تشویش

 

 

ناگهان چشم ترا می دیدم

 

 

خیره بر جلوه زیبائی خویش

 

 

 كاش در بستر تنهائی تو

 

 

 

پیكرم شمع گنه می افروخت

 

 

ریشه زهد تو و حسرت من

 

 

زین گنه كاری شیرین می سوخت

 

 

كاش از شاخه سرسبز حیات

 

 

گل اندوه مرا می چیدی

 

 

كاش در شعر من ای مایه عمر

 

 

شعله راز مرا می دیدی

ساقیا

ساقیا برخیز و درده جام را

 

 

خاک بر سر کن غم ایام را

 

ساغر می بر کفم نه تا ز بر

 

برکشم این دلق ازرق فام را

 

 

 

گر چه بدنامیست نزد عاقلان

 

 

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

 

 

باده درده چند از این باد غرور

 

 

خاک بر سر نفس نافرجام را

 

 

دود آه سینه نالان من

 

 

سوخت این افسردگان خام را

 

 

محرم راز دل شیدای خود

 

 

کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

 

 

با دلارامی مرا خاطر خوش است

 

 

کز دلم یک باره برد آرام را

 

 

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

 

 

هر که دید آن سرو سیم اندام را

 

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

 

 

عاقبت روزی بیابی کام را